Gülbahçe Değirmenaltı Mevkii, Erken Tunç Çağı I yerleşim yerlerinden birisidir. Urla Yarımadası’nda merkezinde Liman Tepe’nin bulunduğu bölgesel ekonomik ve idari bir sistem içinde yer almış, köy konumlu ufak yerleşim yerlerinden biri olan bu mevkii, Gülbahçe kıyı ovasında ufak bir burnun üzerinde yer almaktadır. Hemen güneyinde Tatar deresi azmağı ve sıcak su kaynağı (Gülbahçe Ilıcası) bulunmaktadır. Bu alan ise yani Erken Tunç Çağı yerleşimlerinden Hamamtepe, siyasi otoritenin varlığını gösteren, askeri karakteri’, stratejik bir mevkidir. Gülbahçe Körfezi’nin iç kesimine hâkim bir durumda olan Hamamtepe’nin, gözetleme yeri olarak kullanılmış olduğu düşünülmektedir. Gülbahçe’nin güneyindeki Hacı Gebeş Tepe’de ise Orta Tunç Çağı keramiği tespit edilmiştir. Klazomenai’den Erythrai’ye uzanan yolu kontrol etmek için önemli bir konuma sahip olan tepedeki yüzey buluntuları Arkaik, Klasik, Helenistik, Roma ve Bizans dönemlerine aittir. Köy, On iki İon kentinden biri olan Klazomenai’nin batı sınırını oluşturmaktadır. Strabon, Erythrai ile Klazomenai arasındaki sınırın, sıcak su kaynaklarının bulunduğu Hy-pokremnos’ta olduğundan bahsetmektedir. Hypo-kremnos’un Gülbahçe olması muhtemeldir. Bugün hala bu alanda doğal sıcak su kaynaklarının üzerine inşa edilmiş, Roma Dönemi hamam yapısı (bahsi geçen Gülbahçe Ilıcası) bulunmaktadır. Bizans Dönemi kalıntılarından en göze çarpan ise bugün sadece temel izleri kalmış olan Gülbahçe Bazilikası ve Vaftizhanesi’dir. Diğer buluntu yerleri ile Gülbahçe derin bir iskân tarihine sahip olduğunu göstermektedir. 

Ismini verdiği Gülbahçe Körfezi’nin batı kıyısı boyunca uzanan köy, Urla’nın yaklaşık 13 km batısında yer alan ve nüfus bakımından Urla’nın en büyük yerleşim yerlerinden birisidir. Gülbahçe adından da anlaşılacağı üzere önceleri bir Türk köyü iken 19. yüzyılın sonlarına doğru Rum nüfusun işgücü açığını kapatmak için buraya yerleşmesi ile Rum nüfus artmış ve köy “Rodana” ismini almıştır. Bölgedeki yerleşimin başlangıç tarihine ait kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Rivayete göre; köyde varlıklı bir kişiye ait içerisi gül bahçeleriyle kaplı büyük bir arazi bulunurmuş. Bu arazide çalışmak için Yunanistan’dan gelen göçmenler/kaçaklar, bu arazide çalışmış ve zamanla topraklar üzerinde hak iddia etmişlerdir. Köyün 1821 ihtilali sırasında Anadolu kıyılarına saldırıda bulunan çete hareketinin bir merkezi olduğu da bilinmektedir. 

Mübadele öncesi köyde yaşayan halk ziraatla özellikle de sultani ve razaki üzümleri yetiştiren bağlarla uğraşmaktadır. Hububatın yanı sıra fasulye, anason, zeytin ile ilgilenmişlerdir. Çok daha eskiden köyde ipekböcekçiliği yapılmakta bu nedenle köyde çok sayıda dut ağacı bulunmaktadır. 

Mübadele gereği Gülbahçe’yi terk eden Rumların yerine Balkanlardan gelen Türkler yerleşmiştir. Girit Adası’ndan gelenlerin dışında köy nüfusunun büyük çoğunluğunu Arnavutlar oluşturmaktadır. 1927-1928 yılı Vilayet Salnâ-mesi’ne göre o sırada Gülbahçe Nahiyesi nüfusunun 307’si erkek ve 2811 kadın olmak üzere toplam 588 olduğu öğrenilmektedir. Ayrıca bu yıllardaki hane sayısı 230’dur.